یادی از روزها

                       يه روزي خبر رسيد كه جزيره زير اب خواهد رفت  

                                            

                    همه داشتن با هر وسیله که داشتند از جز یره فرار می کردند

                         ناگهان جزیره زیر اب رفت

                    وقتی که جزیره به زیر اب رفت .. عشق از ثروت که قایقی

              با شکوه داشت کمک خواست و گفت ایا میتونم با تو همسفر شوم

            ثروت گفت نه من مقداری زیادی طلا نقره دارم و جای برای بردن تو ندارم

             عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکان امن بود کمک خواست

             غرور گفت نه جون تمام بدنت خیسه و قایق مرا کثیف  خواهی کرد

                  غم در نزدیکی عشق بود پس عشق به او گفت اجازه بدی با تو بیایم

                غم با صدای حزن الود گفت اه من خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تنها باشم

                 عشق سراغ شادی رفت و اورا صدا زد

                اما او انقدر غرق شادی بود و هیجان که حتی صدای عشق را نشینید

             آب هر لحظه بالاتر میامد و عشق دیگر نا امید شد که ناگهان صدای

              سال خورده  گفت من تو را خواهم برد عشق از خوشحالی فراموش

                کرد نام پیر مرد را بپرسد و سریع سوار قایق شد ..

                    وقتی به خشکی رسیدند پیر مرد به راه خود ادامه داد و عشق تازه

                   متوجه شد که چقدر به گردن پیر مرد حق دارد .. عشق نزد علم رفت

                   و گفت آن پیر مرد کی بود که جان مرا نجات داد؟؟

                     علم پاسخ داد زمان ؟عشق با تعجب پرسید ؟چرا زمان به من کمک کرد؟

                    علم لبخندی خرد مندانه زد گفت ؟؟  زیرا تنها زمان قادر به درک  

                    عظمت عشق است   ؟        

 

                                          عهد من این بود که هرجا
                                           یار و همتای تو باشم
                                            توی شبهای انتظارت
                                               مرد شبهای تو باشم
                                          چه کنم خودت نخواستی
                                             شب پر سوز تو باشم
                                                تو همه شبهای سردت
                                                آتش افروز تو باشم
                                              عهد من این بود همیشه
                                                  یار و غمخوار تو باشم
                                                  با همه بی مهری تو
                                                      من وفا دار تو باشم
                                                        چه کنم خودت نخواستی
                                                            شب پر سوز تو باشم
                                                            به همه شبهای سردت
                                                               آةش  افروز تو باشم

هنوز اینجا هستم

اینجا هستم کنار این موجهای وحشی دریا تک و تنها!دلم خیلی برات تنگ شده نمی دونم الان کجای اون آسمون هستی تنها اینو میدونم که الان دیگه مثه گذشته ها ,دست در دست من ,شونه به شونه ی هم ,با هم نوازی قدم هامون کنار هم روی این شنهای داغ نیستی!نمی دونم دوباره این دل لامصب چش شده که نمی تونه یه دقیقه آرووم بگیره تا من حتی فرصت اینو داشته باشم که پلک هامو روی هم بذارمو تو ,روی پرده ی چشمام بیای. نمی تونم بگم که چجوری تا اینجا اومدم!نمیتونم بگم که چجوری نفس هام بالا میاد برای جست و جوی عطر تو و دست خالی بر میگرده!نمی تونم بگم که چجوری تا حالا گریه نکردم!داره کم کم میشه ۱۷سال!یه همچین روزی ,سال  اومدی پیشم و گفتی که باید بری!التماست کردم,به پات افتادم,قسمت دادم,گریه کردم,ناله کردم,دعوات کردم,سرت داد کشیدم,باهات قهر کردم!هیچ فایده ای نداشت باید می رفتی!روز سفر فقط برگشتی بهم گفتی که دلم پیشت امانت میام ازت پس میگیرم!اما نمی دونستم خوب به عهدت وفا نمی کنی و اون دلی که بهم داده بودی هیچ وقت ازم پس نمی گیری!خوب الان تکلیف من چیه؟؟؟؟چه جوابی بهش بدم؟؟به دلم!آره به دلم چی بگم؟؟بگم این دلی که بهت دادم تا باهاش سکوت مخملیت و قسمت کنی الان دیگه باید بره زیر خروار ها خاک؟!این دلی که باهاش شب و روز سرکردی ,نگاش کردی,دوسش داشتی الان دیگه باید بره!بدون اینکه دیگه حتی بتونی حسش کنی! چقدر گریه کردم؟؟!فکرشو بکن حتی یه قطره اشکم نتونستم برات بریزم!همه می گفتن این دیوونه شده!مگه چه اشکالی داره ؟آره دیوونه شدم !توی عالم دیوونگی میتونم چشماتو به یاد بیارم.به دستات بوسه بزنم.دیگه اونجا نمی تونی ازم دور بشی.نمی تونی.بهم میگن فراموشش کن!آخه چجوری من اونی و فراموش کنم که برام مقدسه؟؟؟چجوری اونی رو فراموش کنم که توی حرم امن دلش جا داشتم؟؟؟حالا من اینجا کنار این موج ها آرووم نشستم .نشستم تا شاید خبری از باد بشه و بگه که تو کجایی!حتی ماهی ها هم فهمیدن که من تنها شدم!اما هنوز گریــــه نکردم

 

تبریک عید رمضان

سلام دوستان این عید سعید فطر را به همه دوستان خوبم تبریک می گویم

امید وارم خداوند متعال قبول درگاه خود قرار دهد یک ماه خود سازی را

و از خداوند متعال خواسته و خاهانم که همیشه شاد باشید غم از شما

دور و شادی به سراغتان بیایید( رامازان بایرامیز مبارک اولسون )

 

سلام سیزین بو رامازان بایرامیز امودلو اولسون

 

یولداشلار کلدیم اتاقیزا... دورم توشوم ایاقیزا

محبت ایدین قوناقیزا ... یولداشلار من غریبم غریب

غریبم آرقیماز باشیم ... عمانا دوندو کوز یاشیم

هانی بس منیم یولداشیم ... آنا من غریبم غریب

منصور آغلادار بوسوزوز .... وطندن آیرار بو سوزوز

آخی من غریبم غریب...... عاشق اولدوم یانا یانا

یاندی باقریم دوندو قانا ... آی یولداش من غریبم غریب

رامازان بایرامین کوروب ... یولداش من غریبم غریب( همیشه سبز باشید)

سلام مورخه ۱۲/۶/۹۰
عزیزیم داغ باشیندا ... سومگی آت باشیندان
یاندیرما بو اورکی ... باخ بیر انصافا کل
یاندیردین بو اورکی ... چاقیردین او کوردوکون
ایسته دین اورک یانا ... الله هی کورمکه کل
منصور سوزو دیمکده دی .. سوزلری کوزلیکده دی
باخ اونا حرمت ایله ... بیرده  اولنده کل

سنی من کورملیم ... سوزومو دیملیم ؟؟؟

سوزلری دیمکده سن ... سوگلی کورمکده سن

ویبلاکی آیرما سن .. سوگلی بو دلیله چاقیرما سن ؟؟؟

آرازی آیرما سن .. قومونان دویور ما سن ؟؟

آیریلیق یامان دردی ... اونو دا چاقیر ما سن ؟؟

 

 

 

یه پسر کوجلو

یک پسر کوچک از مادرش پرسید: چرا گریه میکنی؟ مادرش گفت: چون من زن هستم. پسر بچه

گفت: من نمی‌فهمم. مادر گفت: تو هیچ‌گاه نخواهی فهمید. بعدها پسر کوچک از پدرش پرسید که

چرا مادر بی‌دلیل گریه میکنند؟ پدرش تنها توانست به او بگوید: تمام زنان برای «هیچ چیز» گریه

میکنند. پسر کوچک بزرگ شد و به یک مرد تبدیل شد ولی هنوز نمی‌دانست که چرا زنها بی‌دلیل

گریه میکنند.


بالاخره سوالش را برای خدا مطرح کرد و مطمئن بود که خدا جواب را میداند. او از خدا پرسید: خدایا،

چرا زنان به آسانی گریه میکنند؟

خدا گفت: زمانی که زن را خلق کردم میخواستم او موجود به خصوصی باشد بنابراین شانه‌های او را

آنقدر قوی آفریدم تا بار تمام دنیا را به دوش بکشد. و همچنین شانه‌هایش آن قدر نرم باشد که به

بقیه آرامش بدهد و من به او توانایی دادم که در جایی که همه از جلو رفتن ناامید شده‌اند او تسلیم

نشود و همچنان پیش برود. به او توانایی نگهداری از خانواده‌اش را دادم حتی زمانی که مریض یا پیر

شده است بدون این که شکایتی بکند. به او عشقی داده‌ام که در هر شرایطی بچه‌هایش را

عاشقانه دوست داشته باشد حتی اگر آنها به او آسیبی برسانند.


به او توانایی دادم که شوهرش را دوست داشته باشد و از تقصیرات او بگذرد و همیشه تلاش کند تا

جایی در قلب شوهرش داشته باشد. به او این شعور را دادم که درک کند یک شوهر خوب هرگز به

همسرش آسیب نمی‌رساند اما گاهی اوقات توانایی همسرش را آزمایش میکند و به او این توانایی

را دادم که تمامی این مشکلات را حل کرده و با وفاداری کامل در کنار شوهرش باقی بماند. و در آخر

به او اشکهایی دادم که بریزد. این اشکها فقط مال اوست و تنها برای استفاده اوست در هر زمانی

که به آنها نیاز داشته باشد.


او به هیچ دلیلی نیاز ندارد تا توضیح دهد چرا اشک میریزد. خدا گفت: می‌بینی پسرم، زیبایی یک

زن در لباسهایی که می‌پوشد نیست. در ظاهر او نیست و در شیوه آرایش موهایش نیست و بلکه

زیبایی یک زن در چشمهایش نهفته است. زیرا چشمهای او دریچه روح اوست و قلب او جایی است

که عشق او به دیگران در آن قرار دارد.

با اجازه یکی از دوستان این متن  از وبلاک دوستان هست