سلام

سلام به بازدید گنندگان عزیز

خیلی ها می پرسند چرا این همه غم و چرا همیشه مطالب شما

پر از غم ......

اخی چه بگم که گفتنم هیچ دردی را مداوا نمی کند جز ناراحتی شما عزیزان

غم با من به دنیا آمده و از دنیا خواهد رفت چون سر نوشتم چینین بود و هست

می گویند در بین مردم عام... به تقدیر تدبیری هست.. ولی من می گویم نیست .

چون خداوند هست به هر تقدیر تدبیر می کند جز او  از کسی کاری ساخته نیست .

از بنده خدا جز دعا و نیایش کاری ساخته نیست ممنونم از کسانی که می پرسند

و برای کمک به من ولی گفتنش جز آذار دهنده بیش نیست از همتون کمال تشکر

را دارم که لطفی در حق این بنده بی مقدار هستند ....

آسمان دلش پر است ...ابر ها پر بارند هنوز

زمین در انتظار باران .. چشمه ها خشکیدند امروز

دلها غمگینند؟؟؟ از سخن شادی؟ کجاست امروز ؟

مهربانی ببار ای اسمان؟؟ زمین در انتظار است امروز

دل من غمگین سخن از تو سنگین؟؟ بر دوش من زیاد است امروز ؟

مهربانی کن بر قفل زنجیر دستم؟؟ شاید آزادی من هست امروز ؟

سخن حق به خدا؟؟ کیمیاست امروز ؟

 

خدای مهربان

دوستان سلام  از تهی قلبم  با تمام وجودم دوستتون دارم

راز گفتم ولی کسی نشینید ...  سوختم زار ناله کردم زار

هر چه بر قدر خلق افزودم   ...   خود شدم در نتیجه بیمقدار

از من اندوخت طرف باغ صفا ..   رونق از من گرفت فصل بهار

یاد باران آن دمی که می شستم ..  چهره گل بدامن گلزار ؟

پدید آرد گهی صبح و گهی شام ؟ ؟ گهی اوردو بهشت و گاه بهمن ؟

دریغا کاروان..... عمر بگذشت  ؟؟   زسال و ماه و روز شب گذشتن

زگیر و دار  .. این بلا ... خیز   ؟؟  جهان تا هست گس را نیست رستن

ولی ای خدای من تو تنها کسی بودی که همیشه با من بودی و مرا تنها نگذاشتی با این که من از تو دور شدم.با این که می دانم همه این ها تقصیر خود من است ولی می خواهم بدانم چرا سرنوشت من این گونه هست ؟؟

 

پرستو

پرستوی فراری از بهارم                       یک امشب میهمان این دیارم

 

چو ماه از پشت خرمن ها بر اید              به دیدارم بیا چشم انتظارم

 

کنار چشمه ای بودیم در خواب                تو با جامی ربودی ماه از آب

 

چو نوشیدیم از آن جام گوارا                 تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

 

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست           همه دریا از آن ما کن ای دوست

 

دلم دریا شد و دادم به دستت                       مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

 

به شب فانوس بام تار من بود               گل آبی به گندمزار من بود

 

اگر با دیگران تابیده امروز                   همه دانند روزی یار من بود

 

نسیم خسته خاطر شکوه آمیز                  گلی را می شکوفاند دل آویز

گل سردی گل دوری گل غم                  من و تو ساقه یک ریشه هستیم    

 نهال نازک یک بیشه هستیم                جدایی مان چه بار آورد ؟ بنگرشکسته از دم یک تیشه هستیم

            

 مورخه ۱۰/۵/۹۰

من سنی سوومیه جم .. چوخ کوزل بیر کلامدی

آخی منده سنی کورمیه جم ... بونا داهی نه سوزون وار

سنی اورکدن ایسته مه رم آی کوزلیم ... آخی بونا نه سوز وار

شاد اولاسان شاد یاشیان آی کوزلیم .... اوچا بویلی قامت اولان آی کوزلیم

کوزلردن سو آلما نه کوزلدی ... چوخ. دردلی. اولان سو ایچ سه نه کوزلدی

سنیله من چوخلو دانیشیب سوز..... درد دلره درمان اولا او سوز نه کوزلدی

آیرلیق هر زماندا چوخ یاماندی ... باریشیب سوز دی مک نه کوزلدی

باغا کیرسن کلی درمه؟ باخما کوزلدی ... گل......... ایله.. باغدا کوزلدی

م. ا یازما منه چوخلی زماندی ... تاقت اولماق.. اونا... نه..  کوزلدی ...

چوخلو.. وار.. اورکده.. سوز .... اما انو دیمسن؟ نه کوزلدی

سنه.. من چوخ لو.. دعا.. ایلدیم ... اورکدن.. اورکه.. خبر؟. اولماق. نه کوزلدی ؟

شاد اولاسان شاد یاشیان سنه قربان .... سین دیر ماسان اورک نه کوزلدی

شادیخ هر زمان اولا اورک شاد اولا ... اوندا باخاسان اوزه کوره سن نه کوزلدی

وار کیمسه باخا او اوزه شادیخ یارادا ... بیله سن اورکدن آه چکمه نه کوزلدی

واریخ اولسا دو نیاده دالین داغ کیمی .. اولار سنه بیر قارداش کیمی آرخاندا دورا

اما نه اولار دردین او وارینان آچیلا ... اوندا کوره سن دنیا نه کوزلدی

این جیدمه منی ای دردی بی درمان ... منه باخ یره باخ  بیرده اولدوزلار

کور نه کوزلدی او کوزل مه پاره ... شمس و قمر اولدوزبیرده او محاسینه باخماخ نه کوزلدی ؟؟

درد دل شب دلها غوغا می کند .. نزدیک سحر چشم ها در خواب
شب که دلت در تاب توپ سحر ... نور خورشید است که می گوید بخواب
در باغ رویای آدمی این چینین بود ... که شب بیدارو صبح در خواب
من منم ای آواز خوان تو رویای من ... شب شب است تو نگهبان من
ای نسیم صبگاهی من ... در انتظار یارم چشم خواب آلود من
خلق را آفرید همیشه محتاج خود .. مثل بلبل آواز خوان خود
رنجور مکن این بنده ای بی مقدار خود .. لطف کن ملحمی زار زخم درخلق خود
ما همیشه بلبل آواز خوان توایم ... شربتی ده از آن لم یزار خود ؟؟